Correspondent Tim Overdiek houdt een weblog bij vanuit zijn standplaats Londen. Reageren kan via: timsweblog@aol.com
Sir David windt zich niet op
Londen, 31 juli - Het was verrassend. Toen ik na lang speuren het nummer draaide van de wereldberoemde natuurkenner David Attenborough, verwachtte ik een onverbiddelijk antwoordapparaat, een assistent die verstoord de hoorn erop gooide of een perstype dat vriendelijk meldde dat Sir David op een onbewoond eiland mieren aan het filmen was.
Maar de stem van een oudere man, die opnam, noemde de laatste vier getallen van het ingetoetste telefoonnummer. Potverdrie, Sir David Attenborough himself. Wat kan ik voor u betekenen, meneer Overdiek? Ik wilde wel eens weten wat de maker van de documentaire Life of the Mammals vond van de vermeende censuur door de Evangelische Omroep.
Sir David luisterde met een gewillig oor. Ja, hij wilde best reageren op de bevindingen van evolutie-bioloog Gerdien de Jong, die de Britse en Nederlandse versie naast elkaar had gelegd en had geconstateerd dat de EO iedere verwijzing naar de evolutie-theorie zou hebben verdonkeremaand. Censuur! Inderdaad, dat kwam ook op hem niet prettig over.
Maar zomaar iets in het wildeweg roepen, nee dat ging hem te ver. Of ik wat informatie wilde toesturen. Sure, wat is uw e-mailadres? Dan kunt u zelf de visuele verschillen op YouTube bekijken, opperde ik. Waarop Sir David mij verbaasde met de reactie dat hij geen internet tot zijn beschikking had. Of ik wellicht een fax wilde sturen.
Dus daar toog ik aan de slag. Pagina's vertalend van uitgewerkte scripts, beschrijvingen van de gewijzigde fragmenten tikkend, en een neutrale weergave formulerend van de EO. Journalisten onder elkaar, nietwaar. Mijn faxmachine, die ik al in geen tijden meer had gebruikt, zuchtte onder de opdracht die piepend huize Attenborough bereikte.
We hadden een afspraak staan voor vanmiddag. Maar in de tussentijd had de redactie in Hilversum al uitgezocht dat de BBC en de EO contractuele afspraken hadden gemaakt waarbij de gewraakte passages helemaal geen juridische schending waren. Het verhaal werd dus niet zo heet gelezen als het was opgetikt. Sir David dus maar afbellen.
Het eerste wat Attenborough zei, na het noemen van zijn laatste vier cijfers, was dat hij geen enkel probleem had met de actie van de EO. Een verdraaiing van de feiten was het in zijn ogen niet. En dat sommige kijkers waren beledigd, dat nam Sir David naar eigen zeggen maar op de koop toe. Gebeurde wel vaker, kon hij zich niet druk over maken.
Waarna we telefonisch afscheid namen. Beetje jammer, want ik was graag met camera opgedoken in zijn studeerkamer ten zuiden van Londen. Was ongetwijfeld een leerzame expeditie geweest. Resteert tot slot de vraag hoe ik na lang surfen over websites zijn privénummer achterhaalde. Wel, Sir David staat gewoon in het telefoonboek.
Ophef over vermeende censuur door de EO
Meer over Life of the Mammals
Wikipedia over Sir David Attenborough (Engelstalig)
Londen, 28 juli - Stuk voor stuk roeien ze alsof hun leven er vanaf hangt. Vijftien meiden met ieder hun eigen smakelijke verhaal, maar met een eensgezind goed doel. Een potje peddelen van Dover naar Calais, geld inzamelend voor minder bedeelde kinderen maar totnutoe vooral vreetvoer voor de Britse tabloids. Want in hun midden: Kate Middleton.
Kate is de ex-vriendin van prins William, en daarmee de ex-prinses in spe, de ex-koningin in spe, de ex-baarmoeder van de volgende koninklijke generatie in spe en dus nog steeds een magneet voor forse fotolenzen. Een overal opgedoken trainingsprent toont haar aan het roer van de roeiboot, wat -het moet gezegd- een majestueus aanzicht biedt.
Haar lange donkerbruine manen, de vorstelijke blik met aan haar voeten de roeiende onderdanen. Hofdames met, zo schrijft de Daily Mail vandaag, sappige levenslust. Emma is de dochter van een diplomaat die orgies organiseert voor welgestelden. Amanda begon een relatie met haar getrouwde docent. Catherine verdient geld met erotische dansen.
En nog veel meer 'saucy secrets', onthult de Mail. Caroline verkoopt sex toys. Natalie is een bodybuilder. Laurella doet aan kickboxen. Lucy jaagt op Hollywood-sterren. Kortom, dit zijn meiden met kloten. Publiciteit gegarandeerd als ze komende maand te water gaan. En een mooie inzameling voor het goede doel. Want dat staat vanzelfsprekend voorop.
Daily Mail over de 'saucy secrets of the Sisterhood'Daily Telegraph richt zich op de roeikwaliteitenZelfs in Rwanda stijgt het water
Londen, 25 juli - Ook in Rwanda regent het Engelse druppels. David Cameron was op werkbezoek en werd er venijnig onder vuur genomen door een lokale journaliste. Die vroeg zich af of de leider van de Conservatieve Partij er niet verstandiger aan had gedaan om zijn achterban in het ondergelopen Witney moreel te ondersteunen.
Daar sta je dan, als erfgenaam van Thatcher. Ga je naar Afrika om te laten zien dat je iets aan armoede wil doen, ben je van plan om op de Rwandese televisie mooie sier te maken, blijkt de ondervraagster zich zorgen te maken over de watersnood in diens district. Sta je toch effe mooi met de mond vol tanden. David Cameron was er stil van.
De Tory-leider herstelde zich snel. Cameron benadrukte dat hij hoogstpersoonlijk met de voeten in het water had gestaan voordat hij in het vliegtuig naar Afrika was gestapt. En de visite zou inderdaad worden ingekort zodat hij snel weer naar Groot-Brittannië kon terugkeren en met eigen ogen het wassende water kon zien.
Waar je ook woont en werkt, het blijft gevaarlijk voor elke politicus om rampen te ontlopen of te laat te onderkennen. Het overkwam de Amerkaanse president Bush, toen Katrina zijn vakantie in Texas verpestte. En de Britse premier Brown werd aangevallen, toen hij het ondergelopen Hull eind vorige maand leek te zijn vergeten.
Brown was amper 10 Downing Street ingetrokken, en had zijn handen onmiddellijk vol aan de mislukte aanslagen in Londen en Glasgow. Je zou er begrip voor opbrengen. Maar de inwoners van Hull dachten daar anders over. Belachelijk was het dat de nieuwbakken premier niet was langsgekomen. Brown deed het alsnog, en beloofde hulp. Altijd goed.
En hetzelfde deed hij eerder deze week toen het water maar bleef stijgen en stijgen en stijgen. Ook al was het een potsierlijk gezicht om de premier in stropdas en kostuum te zien binnenvaren. Wees dan een echte vent, en trek kaplaarzen aan. Tien tegen één dat David Cameron bij terugkeer uit Afrika hoogstpersoonlijk emmers gaat staan scheppen.
Zeg niet dat je je verveelt
Londen, 7 juli - Waar begin je in hemelsnaam? Bij de dood? Of bij de gladiolen? Of allebei dan maar? Londen, niet bepaald een stad waar je je hoeft te vervelen, stuitert vandaag van het ene naar het andere uiterste.
Van sobere herdenking tot uitzinnige vreugde, van een partijtje top-tennis van een ultiem Brits gehalte, Wimbledon, tot een wielerrace, de Tour de France, die eigenlijk niet op dit eiland thuis hoort. Vandaag is het allemaal te zien en te beleven, dus niet alleen, waar begin je, maar ook, waar eindig je?
De rode draad is en blijft, denk ik, toch dat moment dat Londen tegen een uur of negen even stil staat bij wat er precies twee jaar geleden gebeurde. De aanslagen, op drie metro's en een bus, 52 doden en heel veel gewonden die ook vandaag de dag niet helemaal genezen zijn.
Tuurlijk, Londen gaat gewoon door, zoals altijd, stay calm and carry on, zoals ook een week eerder was gebeurd met die mislukte aanslagen in de hoofdstad en in Glasgow. Londen krijg je niet gek. Wel, dat moeten we nog maar eens zien.
Want dit brede palet aan sport, nieuws, cultuur en milieu is simpelweg niet te behappen voor iemand die er niks van wil missen. De Tour de France, Wimbledon, de tweede herdenking van 7-7, Live Earth in Wembley Stadium, dat denk je toch ook: Zie dat maar eens te beveiligen.
Maar in dat opzicht is er niks aan de hand. Politie is ruimschoots aanwezig, en als je een beetje logisch nadenkt, is Londen vandaag eigenlijk helemaal geen doelwit. Want terrorisme gaat toch om toeslaan op een onverwacht moment, op een kwetsbare plek, voor maximaal effect?
Kortom, maak je geen zorgen, maak een keus, of doet het allemaal. Da's toch lastig, want Londen is ook een grote stad. Niet eenvoudig te bereizen. Dus wat doe je dan? Gisteravond in de trein kwam een echtpaar naast me zitten, uitgeput van een dagje Wimbledon. Samen namen ze de dag even door, en keken ze vooruit, naar vandaag.
Maar nee hoor, dé grote evenementen van vandaag laten ze vrolijk voor wat ze zijn. Want hij kiest vandaag voor de Formule 1 Grand Prix van Silverstone en zij kijkt uit naar de jaarlijkse regatta van Henley. Waarmee de metropool aan de Thames vandaag met recht een stad is waar je moet roeien met de riemen die je hebt.
Whoa Nelly! Een bomaanslag
Wembley, 1 juli - Mogelijk dat ik het me verbeeldde, maar Nelly Furtado keek me recht in de ogen. Heel eventjes, maar lang genoeg om een paar tellen weg te zwijmelen. Totdat de telefoon rinkelde, en een stem aan de andere kant van de lijn me vertelde dat er een brandende auto in Glasgow de hoofdingang van de luchthaven had geramd.
Dat brengt je onmiddellijk weer terug in de nuchtere realiteit van de dag, die zo aardig was begonnen met een wandeling door het overweldigende Wembley Stadium. Vanuit deze spiksplinternieuwe voetbal- en muziektempel zenden we vanmiddag (Nederland 3, 16.55 uur) rechtstreeks het Concert for Diana uit, en Nelly is een van de vele sterren.
Zij was er bezig met de soundcheck. Een uurtje eerder hadden we ons verdrongen rondom het podium, waar de prinsen William en Harry de wereldpers kort zouden toespreken. Het was een kleine selectie keurige journalisten, die zich niettemin als irritante kinderen gedroeg door te ellebogen, te vloeken en te persen voor het beste plekje.
Media blijven een tikkie onverdraagzaam als het om de erfenis van Diana gaat. Diep weggestoken zit ongetwijfeld een brokje beroeps-ergernis, omdat de 'prinses van het volk' zo ongenadig op de huid werd gezeten door de paparazzi. Maar tien jaar na haar dood blijft de betovering bestaan, en ook haar zonen stralen dat magische charisma uit.
Het Concert for Diana moet de herinnering aan haar nieuw leven inblazen. Want eind augustus staat iedereen stil bij haar tragische dood, gevolgd door die indrukwekkende begrafenis waarbij twee jongens van vijftien en twaalf jaar achter de lijkkist liepen. Deze knapen zijn nu volwassen, en het concert is een verlaat verjaardagscadeau.
Ter voorbereiding op de uitzending heb ik me van de week door ruim vierhonderd pagina's Diana geworsteld. The Diana Chronicles van Tina Brown beschrijft haar leven, en gaat onder meer in op haar amoureuze en geheime relatie met de Pakistaanse chirurg Hasnat Khan, die in een Londens ziekenhuis werkte.
De verhouding liep stuk, mede door Khans vrees voor de publicitaire tsunami die hem buiten op straat zou overkomen. Browns boek speculeert over Diana's bereidheid om zich te laten bekeren tot de islam, en Khan te trouwen. Zo ver kwam het niet. Ze flirtte nadien kortstondig met Dodi al Fayed, en de afloop in de Parijse tunnel kennen we allemaal.
Het zou een spectaculaire ontwikkeling zijn geweest. De moeder van William, toekomstig koning en leider van de Anglicaanse kerk, die als moslima door het leven zou gaan. Zou dat een zalvend effect hebben gehad op extremistische elementen in de islamitische gemeenschap in Groot-Brittannie? Ergens, en vaak tegen beter weten in, blijf je toch in sprookjes geloven.
Concert voor Diana
